De bezoeken van Leah, Anna en Jafim.

31 oktober 2019, 2 Cheshvan 5780

Op een maandag had ik de gelegenheid gehad om op met vier studenten van Mechina Meitzarop bezoek te gaan bij twee van onze overwinnaars in de zuidelijke golan hoogten. Twee mensen die we daar bezocht hebben waren Anna en Jafim. Beiden wonen ze in Katzrin. De studenten zijn erg enthousiast om hun jaar samen met de overwinnaars te beginnen. Wekelijks een ontmoeten door het jaar heen en het geluk van deze mensen. Anna was erg gelukkig en gaf ons een warm welkom. Ze was op dat moment herstellende van een ooginfectie en een beeninfectie. Toch was het erg goed om te zien dat ze erg blij was met de mogelijkheid om deze studenten te leren kennen. Ze spraken over hun families (waarin de huisdieren niet gemist mochten worden) en waar ze vandaan kwamen. Ze heeft gewerkt met kinderen van elke leeftijd. Met twinkelende ogen heeft ze ons verteld over de momenten waarop ze studenten betrapt had op spieken tijdens een toets. Iets waar ze erg veel waarde aan hecht is eerlijkheid. De sfeer was erg goed en na een fotomoment gingen we met de wetenschap dat volgende week weer snel zou komen door naar onze volgende bestemming.

De volgende bestemming was het appartement van Jafim. Helaas heeft hij gezondheidsproblemen waardoor het erg lastig is om zijn woning goed bij te houden. De studenten hadden begrip voor zijn situatie en wilden hem graag helpen. Op het moment dat we binnen kwamen speelde er muziek in het huis. Jafim zat te kijken naar een erg vermakelijke muziekvideo.
Het was mooi om te zien dat de studenten bij hem kwamen zitten om gezamenlijk te genieten van de muziek terwijl ze gezamenlijk op de muziek meebewogen. Het was een goed moment om een nieuwe familieband te bouwen. Na een paar minuten stopte de video en verschenen de ervaringen die de holocaust en het einde van de oorlog van 1945 omschreven.

Hij heeft ons ook over zijn familie verteld. De studenten schijnen erg onder de indruk te zijn van de tijd die ze met Jafim door hebben gebracht. Ze zien er erg naar vooruit om hem dit jaar te bezoeken. Ze hopen hem dan ook te kunnen helpen met het organiseren van zijn woonruimte.


Het bezoek van Jonathan aan Eli en Shalom - Het was voor mij de eerste keer dat ik op bezoek ging bij Eli. Een overlevende van de Shoah. Dit is op een maandag geweest. Hij nodigde mij uit om binnen te komen en bood me iets te drinken aan.
Langzaam maar zeker raakten we beter bevriend en spraken we over onze respectievelijke families. Ik liet aan Eli een foto zien van mijn familie met een beschrijving van iedereen die dicht bij mijn hart staat. Daarna noemde ik het volgende bezoek waarin ik graag langs zou willen komen met een andere student. Zijn naam is Rotem en hij komt uit Mechina. Een paar minuten later vertelde hij me over zijn familie, het leven in het concentratiekamp en zijn immigratie naar Israel. Na zijn immigratie naar Israel aan het einde van de oorlog ging hij werken in een speciale militaire eenheid onder het commando van commandant “Gandhi”. Hij was al wat ouder tijdens zijn dienst tijd. Eli vertelde ons over wat het meest belangrijk voor hem was in het leven. Goede vriendschappen, gerespecteerd worden en promotie maken naar een hogere functie.
We waren het met elkaar eens dat desondanks het gat in leeftijd, er een goede klik was met elkaar. Een warme en vriendelijke eensgezindheid die zonder twijfel door zal zetten in al onze bezoeken. Aan het einde van het bezoek kreeg Eli een telefoontje van zijn zoon. Aangezien het langzamerhand tijd was om te gaan bereidde ik mezelf voor om mijn reis voort te zetten. Hoewel ik in gedachten had om mijn glas zelf aft e wassen was Eli vastberaden om dit zelf te doen. Hij liep kort hierna gezamenlijk met mij naar de deur.



De vreugdevolle lichtbrengende eerste bezoeken van de Mechinot
(scholen ter voorbereiding op het leger)

24 oktober 2019, 25 Tishrei 5780


Beste vrienden van L' Chaim,

We hebben een opwindende start gehad van het nieuwe seizoen deze week met de bezoeken van de studenten aan de Shoah "Winnaars" deze week. Het enthousiasme van onze "Winnaars " was overweldigend en prachtig om het mee te mogen maken. De aftrap van het evenement in de gemeenschap van Kiryat Shmona en de follow up bezoeken
Ik pikte de "Winnaars" op in mijn minibus en bracht ze naar het gemeenschapscentrum in Kiryat Shmona , alwaar we ook de studenten van de Mechina Ma'ayan Baruch ontmoetten. Klara, de leidinggevende onder de "Winnaars" in Kiryat Shmona, had vooraf alle tafels klaargezet voor deze ontmoeting. De studenten mixten vrijwel meteen met alle aanwezige winnaars. Er was sprake van een directe "connectie" tussen winnaars en studenten en de atmosfeer was meteen goed. Het was alsof iedereen elkaar al langer kende, ook al ontmoetten ze elkaar voor de eerste keer. U kunt de lach zien op de gezichten van de overlevenden en studenten.


De eerste bijeenkomst in Kyriat Shmona


Studenten en winnaars in Kyriat Shmona


Ludmila met Roy


De hele groep

De volgende dag begonnen we aan de regelmatige bezoeken. Onderstaand de foto's van Roni en Yuval en Roy in het huis van Bracha. Yuval belde me gedurende haar bezoek om haar enthousiasme te uiten: "we genieten zo van dit bezoek, dit is zo geweldig om mee te maken."


Bracha met Roni Roy en Yuval

Een andere groep studenten bezochten Steve en Rachel in Kibbutz Neot-Mordechai. Ook op onderstaande foto's kunt u de blijdschap op de gezichten zien.


Steve met Oded, Yotam, Emily en Yuval (van rechts links)

En hetzelfde gebeurt tijdens het bezoek aan Rachel. De uitdrukking op het gezicht van Rachel vertelt alles!



Rachel met Yuval Emily, Oded en Yotam

De eerste bezoeken in Hatzor

De dag erna bezochten we met de studenten de winnaars in Hatzor HaGlilit. Sommmige van de studenten hadden al een bewuste keus gemaakt om bepaalde Winnaars te bezoeken op grond van de introductie daarvoor. We ontmoette elkaar op het Centraal Busstation in Hatzor en vandaar gingen we van huis naar huis. Elke Winaar werd door twee studenten bezocht.

Hier kunt u ons samen zien met Bracha. Vered (het meest links) and Itai (achter Bracha) wist dat Bracha een perfecte match voor hen was! Ze bezochten haar vanwege de speciale connectie die ze hebben met haar via één van haar kinderen in in Beer Sheva. Na het bezoek, waren Itai en Vered zo enthousiast en vertelden me hoe geweldig fijn ze het hadden gevonden om Bracha te bezoeken en graag de bezoeken wilden vervolgen.


Bracha, Itai en Vered op bezoek bij Bracha

Onderstaande foto zijn genomen in het huis van Ruchama, Ofri en Mika (rechts). Na het bezoek vroeg ik hen, "Willen jullie Ruchama blijven bezoeken?" Het antwoord hierop was dat ze dat zeker wilden blijven doen!"


Op bezoek bij Ruchama - Ofri en Mika links op de foto.

Daarna bezochten we Mina. Helaas is Mina niet gezond. Ze zit midden in een chemokuur. De resultaten van de PET scan zijn niet goed, maar Mina vecht met alles wat ze heeft tegen haar ziekte. Mina kent meer strubbelingen in haar leven en daarom heeft ze een wat bittere gezichtsuitdrukking. Ze gelooft dat iedereen tegen haar is en dat ze alleen staat. Het is moeilijk haar vertrouwen te winnen en vast te houden. Ik heb de studenten gewaarschuwd dat wie er voor kiest om Mina te bezoeken, geen gemakkelijk jaar krijgt, maar aan het eind van het jaar wel met volle tevredenheid op het doorlopen jaar terug zal kunnen zien. Dit was de manier waarop de vorige studenten Ophre en Bar zich voelden toen ze hun jaar met Mina afsloten. Het contact met Mina is nog steeds niet verbroken en loopt nog steeds. Roy en Vered hoorden van Bar over Mina's situatie en hadden op voorhand al besloten dat ze die uitdaging aan wilden gaan. Na hun bezoek vroeg ik hoe ze hun bezoek aan Mina ervaren hadden. Hun gezichten verraadden verdriet en bezorgdheid, maar ze vertelden mij dat ze niet op zouden geven. Ik zie dit als een moedig besluit en wens hen alle wijsheid en kracht toe. Onderstaand de foto van Roy en Vered (links van Mina).


Op bezoek bij Mina - Vered en Roy zitten het meest links van Mina


Ginosar en Chukuk

Tijdens mijn verblijf in Hatzor, introduceerde Brigitte, de coördinator in kibbuts Ginosar, de studenten van Mechina Meitsar bij Eliram en Batya in Ginosar. Batya is net teruggekeerd uit het ziekenhuis, de jongelui konden daarom niet lang blijven. Eliram genoot met volle teugen van het bezoek van de studenten.


EliRam met Shachar en andere studenten uit Meitsar

Ruben, de coordinator van Kibbutz Hukuk, introduceerde the studenten bij de "Winnaars" Marit, Yossi, en Chagit die ook in Ginosar wonen. Chagit is een nieuwe Winnaar. Chagit zal zelf bepalen of, wanneer en hoe vaak ze onze studenten op bezoek wil hebben.

Ik was aangenaam verrast over de toewijding van de studenten dit jaar, de moed waarmee ze ons project instappen en voel ik mij optimistisch over de grote vreugde die dit jaar gaat brengen voor de studenten en de ouderen.

Dank u wel voor het samen dragen van dit geweldige project,
Namens het hele L'Chaim team - Timik, Shir, Shuki, Leah, Natan en Daniel. We wensen ook u allemaal een heel goed jaar toe.

Shabbat Shalom

Timek

--
Daniel Braun
E-mail: danielxrw@gmail.com
Phone: + 972 54 772 3510
Welcome to our website at: lechaim2life.org.il

 


Gelukkig nieuw jaar!

6 oktober 2019, 7 Tishrei 5780

Nu een woord van mijn medewerker Timek...

Shalom beste vrienden,

Het was een vreugde om al onze Shoah "overwinnaars" te bezoeken in hun kleine appartementen en om te horen hoe het met hen gaat en hen een geschenk en eten te brengen voor de Hoge Feestdagen. Direct na Rosh HaShanah hebben Daniel en ik 3 "Mechinot" (voorbereidende militaire academie) bezocht waar we het "LeChaim" project hebben geïntroduceerd. Enkele van de studenten gaan als vrijwilliger beginnen gedurende hun komend academisch jaar. De visie van "LeChaim" die Daniel deelde is goed ontvangen. Zoals je op de foto hieronder kunt zien, was het een grote vreugde om zoveel jonge Israelisch te zien die zo enthousiast zijn om deelgenoot van dit project te worden. Binnenkort beginnen we met de eerste bezoekjes. We wachten vol verwachting op deze dag.


Daniel spreekt met de studenten van Meitsar Mechina

Ik heb de Shoah "overwinnaars" ook gedurende de zomer maanden bezocht toen de studenten op vakantie waren. Zoals je hieronder kunt zien genieten we van het samenzijn met elkaar terwijl we uitzien naar de komst van de studenten. Iedere keer als ik de "overwinnaars" ontmoet, vragen ze me "wanneer komen de studenten me bezoeken"?


Timek met Jafim uit Katzrin

Nu wil ik graag een verhaal met jullie delen over mijn eerste ontmoeting met een nieuwe Shoah "overwinnaar", haar naam is Sara. Mij werd gevraagd of het mogelijk zou zijn voor de Mechina studenten van Kfar Hanasi om een nieuwe "overwinnaar" te bezoeken, Sara, die in een verpleeghuis woont in de Kiboets. Om eerst Sara zelf te ontmoeten heb ik in eerste instantie contact gezocht met haar dochter, waarvan ik het nummer gekregen had. Ik kreeg haar (na een aantal pogingen) niet te pakken, dus besloot ik om maar naar het verpleeghuis zelf te gaan en te vragen naar een vrouw die Sara heet bij de receptie. Toen ik dat deed zei de secretaresse: "ja, ze is hier", en wees naar de vrouw die naast haar bureau zat. Ik keerde me naar Sara om en stelde mezelf aan haar voor. Ze keek wantrouwend naar me en vroeg op een verdedigende manier, "wie heeft je naar mij gestuurd en wat wil je van me?" Ik dacht, misschien is dit niet de juiste Sara die ik zou moeten bezoeken, maar ik ging door en verklaarde aan haar dat ik niets van haar wilde; alleen dat ik haar wilde bezoeken en een paar minuten met haar wilde praten. Het volgende wat Sara me vertelde was triest en schokkend; "Ik hoor hier niet! Ik hoor nergens in deze wereld! Voor mij is de bedoeling dat ik diep onder de grond lig!" Toen vroeg ze me: "hoe oud denk je dat ik ben"? Ik antwoordde, "voor mij zie je er uit als iemand in de 80". Ze begon te lachen en antwoordde, "ik ben 96 jaar". WOW. Ik zou haar nooit op die leeftijd geschat hebben. Sara is een mooi ogende vrouw op leeftijd. Toen ontdekte ik dat Sara Engels spreekt met een zwaar Amerikaans accent en het lijkt of ze geen Hebreeuws spreekt. Sara vertelde dat ze de activiteiten van het tehuis niet volgt omdat ze de medewerkers niet verstaat en zij haar ook niet. Ik veronderstel dat vanwege de taal barrière ze niet kan integreren en dat ze zichzelf daardoor waardeloos en verdrietig voelt. Ik weet nog niet zeker of dit het geval is. Ik vroeg haar naar haar leven. Sara vertelde me dat ze uit Brooklyn komt, ze heeft een goed leven met haar man gehad en ze hebben samen over de hele wereld gereisd. Ze was heel tevreden over haar leven in het verleden, maar haar situatie zoals die nu is, leven in Israel zonder Hebreeuws te spreken, is voor haar heel moeilijk om te accepteren en mee om te gaan. Ze is erg gevoelig en heeft een scherpe geest. Aan het einde van ons bezoek was Sara blij dat ik met haar kwam praten. Ze gaf me een stevige hand, keek me recht in de ogen, en zei: "Kom me nog eens bezoeken"!

Ik wens u een betekenisvolle Yom Kipur en een vreugdevol Feest!
Timek

Daniel Braun
E-mail: danielxrw@gmail.com
Phone:+972547723510
Welkom op onze website: lechaim2life.org.il